NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Devam et, ışıkları yak.
Başla.
Bayanlar ve baylar, Louis C.K.
Merhaba.
Teşekkür ederim.
Çok teşekkür ederim.
Teşekkür ederim.
Yani biliyorsunuz, bence kürtaj...
Bence...
Düşüncem şu.
Düşüncem... Benim düşüncem şu.
Düşüncem şu. Bence...
Bence kürtaj yaptırmamalısın.
Tabii ihtiyacın varsa, o ayrı.
Ki o durumda... Ki o durumda, yaptırman daha iyi olur.
Yani, cidden.
Eğer kürtaja ihtiyacın varsa yaptırsan iyi olur.
Sakın oyalanma.
Ve acele et.
İhtiyaç duyduğun kürtajı yaptırmamak, sıçmamak gibidir.
O kadar kötüdür yani.
Sıçmamak gibidir.
Bence öyle.
Bence kürtaj yaptırmak, aynen sıçmak gibidir.
Bence kürtaj, sıçmakla yüzde yüz aynı şey.
Ya da değil.
Ya öyle ya da değil.
Ya sıçmak gibi
ya da bir bebek öldürmek gibi.
Ancak bu ikisinden biri.
Başka bir şey değil.
Sıçmaya benzediğini duymak hoşunuza gitmediyse
bebek öldürmek olduğunu düşünüyorsunuzdur. Başka bir seçeneğiniz yok çünkü.
Yani bu da, bir yerin önünde pankart açmanız gerekiyor demek.
Kürtaj protestocularından nefret edilir. Cırtlak sesli ve çok rezildirler.
Bebeklerin katledildiğini düşünüyorlar.
Başka nasıl olacaklar? "Bence bu, hiç hoş değil."
Ama yine de uyuzluk çıkarmayacağım.
Onlar sürekli bebek öldürürken günlerini mahvetmek istemiyorum.
Bence bu, bebek öldürmek değil.
Yani bence, birazcık...
Az biraz bebek öldürmek gibi. Çok az ama...
Bu, %100 bebek öldürmek. Bu... Bir bebeği tamamen katletmek bu.
Ama bence kadınların bebekleri öldürmesine izin verilmeli.
Bence öyle.
Onların bebek öldürmesine izin verilmeli.
Evet.
Bebek öldürebileceğiz!
Hadi, bir iki tek atalım ve birkaç bebek öldürelim.
Dün gece dört bebek öldürdüm. Amma aptalca bir geceydi ya.
Birinden biri olmalı.
İnsanlar, kürtajın yasal, güvenli ve ender olması gerektiğini söyler.
Eğer yasal ise neden ender olmalı?
Yasal olması gerekiyorsa, bu... Bu sıçmaktır.
Eğer ender olması gerekiyorsa bebek öldürmektir.
Ama yine de kadınlara izin verilmeli çünkü...
Bence iki sebepten kadınların bebek öldürmesine izin verilmeli.
Bir, bence insan hayatı o kadar da önemli değil.
Değil işte.
Önemli değil. Değil.
İnsanlar yaşama olayını...
çok abartıyor. "Ah, yaşamak."
Siktir git. O kadar da değil...
En boktan şeylerin bir listesini yapın, hepsi hayatın içinde yaşanır.
Hayat fena değildir. Ben de severim.
Severim. Ama ihtiyacım yok.
O olmadan da idare ederim.
Hayatı severim gerçi. Ne kadar severim, biliyor musunuz?
Kendimi hiç öldürmedim.
Bu kadar seviyorum işte.
İşte aynen o kadar.
Kıl payıyla.
Tam tamına kendimi öldürmeyecek kadar severim.
Böyle bir seçenek var ama. Kesinlikle var.
Yani, 49 yaşındayım. İki çocuğum var.
O seçeneğin broşürüne birkaç kez bakmışlığım var.
Bir tartışmada haklı çıkmak için bile kendimi öldürmeyi düşündüm.
İntihardan bahsetmeyeceksiniz, hatta psikoloğunuza bile.
Psikoloğa gidin, size sorar, "İntihar etmeyi düşündüğünüz oluyor mu?"
Siz de, "Hayır, çünkü buna evet dersem bir düğmeye basarsın,
adamlar gelir, beni yakalayıp..." "Yere yatırın!"
Ama bunu konuşabilmelisiniz.
Zaten dünyanın tamamını, bugün kendini öldürmemiş insanlar oluşturuyor.
Buradakiler onlar.
Bizler şöyle diyenleriz: "Tamam, siktir et, devam edelim."
Bu...
Yaşamın ilginç bir yanıdır bu.
Yaşam çok zor, çok üzücü, çok sinir bozucu olabilir.
Ama yaşamak zorunda değilsiniz. Gerçekten değilsiniz.
Hiçbir şeye mecbur değilsiniz.
Asla hiçbir şeye mecbur değilsiniz çünkü kendinizi öldürebilirsiniz.
Taşıt vergisi bildiriminiz gelirse şöyle diyebilirsiniz:
"Hayır, ödemem. Kendimi öldürürüm."
Bunu yapabilirsiniz. Bir kez.
Ama yapabilirsiniz.
İlginç çünkü en kötü haliyle bile insan, yaşamı hiçbir şey yapmamaya yeğler.
En kötü hayatlar bile, hatta gerçekten bombok hayatlar bile,
görünen o ki yaşanmaya değer.
Çünkü millet bayağı köküne kadar yaşıyor.
Hiç, birini görüp de şöyle dediğiniz oluyor mu? "İntihar etsin ya.
Neden etmiyor? Şu eleman ya..."
Direksiyondayken yandaki arabaya bakıp şöyle dediniz mi hiç? "Siktir.
Keşke o arabanın içine bakmasaydım.
İçinde olmak şöyle dursun...
o arabaya bakmak bile zor."
Bir adam...
Taba rengi bir arabada.
Hiç kimse taba rengini seçmez.
Kimse arabası için taba rengini seçmez.
Size o rengi verirler.
"Bu, benim mi?" "Evet, senin, kahrolası ezik. Taba rengine bin."
Taba rengi araba bile üretmemeliler. Zalimlik bu.
Kafayı uzatır, her yeri göçmüş taba rengi arabadaki adamı görürsünüz.
Pencere yerine çöp torbası vardır.
Onun intiharına engel olan şey nedir?
O intiharı erteleyen nedir?
Şuna bir son vermesine engel olan şey nedir?
Daha ne olması lazım ki?
Ne olması lazım?
İki pencere de mi çöp torbası olsun? Bu mu yani?
Cidden, çöp torbasından bir pencereye yol açan sefaleti bilir misiniz?
Buna sahip olmak, kaç farklı sefil ötesi andan ibarettir?
"Sigortamı iptal ettiler.
Penceremi kırdım.
Koli bandı."
Alın size gerçek. Kaçmak, sorunlarınızı çözmez. Tamamen doğru.
Ama intihar, tüm sorunlarınızı çözer.
Hakikaten çözer.
Dünyanın sorunlarını bile çözer.
Sizin için.
"Hey, peki ya IŞİD?"
"Kendini öldür.
O zaman seni asla yakalayamazlar."
Cidden, eğer IŞİD'den korkan herkes
şu anda kendini öldürürse
o zaman IŞİD kaybeder.
Çünkü hiçbir şeyi takmayanların dünyasında yaşıyor olurlar.
"Kafasını keseceğiz!"
"Peki, tamam."
"Şimdi bir eğlencesi kalmadı ki."
Bence kafanızın uçurulmasının en kötü tarafı...
Eğer...
Kafanızın uçurulmasının en kötü yanı, sonrasında embesil gibi görünmenizdir.
En kötü tarafı bu.
Şöyle yaparlar, halin şudur...
Lanet olası keşler gibi...
Kellerin kafasını kesmeyi sevmiyorlardır çünkü şunu yapamazlar.
En iyi tarafı bu.
O zaman şöyle tutarlar.
Diğeri gibi havalı değil.
Başınızın tepesi tıraş edin, o zaman endişelenecek bir şey kalmaz.
İlk neden buydu.
Bence kadınların bebek öldürmesine izin verilmesinin ilk gerekçesi bu.
Çünkü yaşamak o kadar önemli değil.
İkinci sebebi de, bunun zaten kadınların işi olması.
Kim yaşayacak, kim ölecek, karar onların çünkü türümüzün dişisi onlar.
Üreme açısından bakıldığında bu, onların işi.
Seçme işi onlarda. Buna onlar karar vermeli.
Kadınları sikerken bu sorumluluğu onlara biz veririz.
"Al, bu bokla ne yaparsan yap." deriz.
Sonra görüşürüz.
Senin ya da onun çocuğu olup olmamasına
onlar karar vermeli. Bu, onların işi. Çünkü kadınların muhakeme yeteneği var.
Muhakeme yetenekleri var. Erkeklerin yok.
Erkeklerin niyeti vardır.
Erkekler bütün dünyaya spermlerini püskürtmek ister, yağdırırlar.
"Daha fazla ben.
Daha fazla ben."
Şunu demek kadınların işi: "Senden bu kadar yeter bence.
Hayır, gerçekten yeter."
O suratın tekrar etmesine gerek yok.
Senin babanı da gördüm ve durum iyiye gitmiyor.
Bazen sen onu sikene kadar bunu fark edemez de.
Gerçekten bunu anladığı an, şu andır, "Evet!"
O da, "Bu pisliğin çocuğunu doğurmayacağım."
İşte bu nedenle kürtaj, türün boktan insanlarına karşı kurulmuş
son savunma hattıdır.
O nedenle onların her boktan bebeği aldırmasına ihtiyacımız var.
Yani, bütün hayvanlar bunu yapar. Hayvanlar sonra yapar.
Yavruyu doğururlar.
Sonra şöyle derler, "Var ya, hava soğuk. Bu yavruyu yiyeyim."
"Ama ne zaman uygun olur? Ne zaman izin verilmeli?"
Kukularında olduğu zaman. Bütün o süre boyunca.
Kadının kukusunda yahu.
Kukunda biri varsa onu öldürme hakkın vardır.
Bence bu, çok temel bir durum.
Eğer biri evinize girmişse onu öldürme hakkınız vardır.
Yani... benim düşüncem bu.
İki çocuğum var.
Çocuklarımın yanında daha iyi biri olmaya çalışıyorum.
Onların yanında davranışlarımı değiştirmeye çalışıyorum.
Evde kurallarım var, hepsi benim uygulamam için.
Mesela çocuklarımın yanında küfür etmeme kuralım var.
Bu bir kural. Arada oluyor.
Bazen streslisinizdir, çocuklarınız da yanınızdadır,
yanlışlıkla bir şey söylersiniz.
Bir seferinde çocuklara yemek hazırlarken kızıma bir kase çorba verdim.
Ve şöyle dedim, "Al, sikik çorban hazır."
Ama...
Ne kadar zor bir durum olduğunu görüyorsunuz.
Çocuklarınıza doğruyu yanlışı öğretmeniz lazım. Kafa karıştırıcı tabii.
Bazısı çocuğunu dindar yetiştiriyor ve konuyu çözüyorlar.
"Al bunları. Hepsini uygula." diyorlar.
Çocuklarımı dindar yetiştirmiyorum çünkü üşeniyorum.
Pazar günü erken kalkmak mı? Siktirin oradan.
Bırakın ruhunuz çürüsün çocuklar. Bana ne, sabahın köründe...
"Baba, İsa kim?" "Seni ilgilendirmez. Yatağına dön."
Ama çocuklarım bu dünyada yaşıyor.
Dünyada da bir sürü din var. Çocuklarınıza öğretmek zorundasınız.
Onları dindar büyütmüyorsanız bile dinleri öğretmeniz lazım.
Onlara hep aynı şeyi söylerim.
Onlara dünyada birçok din olduğunu ve hepsinin eşit olduğunu söylerim.
Ama aslolan Hristiyanlardır diye de eklerim.
Onlara böyle söylerim.
Hristiyanlar kazandı.
Kazanan onlar.
Yani ona göre davranın.
Hristiyanlarla karşılaştığınızda onları tebrik edin.
Çünkü dünyayı onlar kazandı.
Bu doğru. Doğru.
Kendimize, "Bütün dinler birbirine..." demeye bayılırız.
Hayır. Hayır, öyle bir şey yok.
Hristiyanlar her şeyi kazandı.
Uzun zaman önce.
Bana inanmıyorsanız size bir soru sorayım. Hangi yıldayız?
Yani, hadi ama.
Bütün insan ırkına göre hangi yıldayız?
Ve neden?
Hangi yıldayız? Bilen var mı? Efendim, yılı haykırın.
Teşekkür ederim. 20... 2016?
Hayır, 20... Doğru.
2017. Bu ne?
Bir sayı.
Herhangi bir sayı değil. Çok önemli bir sayı olmalı.
Çünkü tür olarak bir ağızdan yıl sayıyoruz.
Binlerce yıldır şu şekilde sayıyoruz:
"Bir, iki, üç...
Hadi millet, dört...
Şimdi, hadi Afrika, beş, altı..."
Bu sayı ne?
Biz... Ne zamandan beri günleri sayıyoruz?
İlk insandan beri mi?
Ya da güneş bir şey yaptığından beri mi?
Kesinlikle değil.
Neyin üstünden 2017 yıl geçmiş? Birisi bağırarak söyleyiversin.
İsa!
Evet. İsa!
İsa!
Bu doğru.
İsa'dan beri 2017 yıl geçti!
İsa.
İsa'dan beri günleri sayıyoruz.
Birlikte.
Eğer Hristiyan'san bu mantıklı.
Ama geri kalanlar ne sikime bunu yapıyor?
"İsa buradaydı. İsa buradaydı. İsa buradaydı."
Herkes. Bilim insanları, tarihçiler.
"İsa.
İsa."
"İsa artı iki, İsa artı üç, İsa artı dört."
İsa artı 2017 yıl, dört ay, üç gün...
ehliyetinizin dolma süresidir.
Bu, nasıl Hristiyanlar için bir zafer olmaz?
Bu, nasıl... Bu, nasıl tamamen bir zafer olmaz?
Bu, ekim ayında bir pazartesi izni değil ki.
Bu, "İsa'dan önce zaman yoktu." demek.
Ve bütün dünya da buna, "Tamam.
Tabii ki." diyor.
Sonra biri çıkıp sorar, "Peki ya ondan önceki yıllar?
Milyarca yıl vardı. Yani, sonsuz."
"Onlar tersten sayılır."
"Bizden tarihin çoğunu tersten saymamızı mı istiyorsun?
Tek bir dine uyum sağlayalım diye?"
"Pekala, öyle olsun, sorun değil. Öyle yapalım."
Bütün dünya. Hiç dünyadaki yılbaşı gecelerini izlediniz mi?
Size hep başkalarının nasıl kutladığını gösterirler. Güzeldir.
Yeni yıla ilk önce küçük bir ada giriyor.
Gerçekten yeni yıla ilk giren orası oluyor.
Pasifik'te küçük bir ada. Adını unuttum.
Ama halkı, yılbaşı gecesi için her yıl küçük bir tören yapıyor.
Üstlerine sadece çimen giyiyorlar.
Çünkü henüz sopa bile yok. Bunlar çimen çağında yaşıyor.
Saatleri yok.
Ama dans ediyorlar.
"2017."
Sonra sırayla bütün dünyayı gösteriyor, "2017 yılı".
"2017'de bütün Hristiyanlara ölüm."
Yahudiler çaktırmadan hesap tutuyor. Gerçekte 5.766 yılındayız.
Ama bu, bizim için. Biz sadece...
Sorun değil.
Aklınız başınıza gelir diye biz yapıyoruz takibini. Her şey yolunda.
Çeke sizin tarihinizi yazarım. Sorun çıkmasın.
Peki ya Çin'in yeni yılı?
Evet, peki ya Çin'in yeni yılı?
Bir dahaki sefere vergi beyannamesi doldururken...
yıl kısmına "maymun" yazıverin.
Sadece "maymun" yazıverin.
Bakın bakalım başınıza neler gelecek.
Hayır. 2017, İsa'nın yılı...
Tastamam İsa saati.
En tuhafı da bunu uydurmuşlar. Zaten olmuş bitmiş tarihleri
yeniden adlandırmışlar.
Çünkü biliyorsunuz, onlar o yıllar falan değildi.
Biliyorsunuz, değil mi? Mesela üç senesi...
üçüncü sene sırasında...
üç senesi falan değildi.
Kimse o zamanlar şu muhabbeti yapmıyordu: "Hangi yıldayız?" "Üç."
"İyi de ben 28 yaşındayım.
Sadece üç yıl olmuşsa...
ben nasıl 28 yaşında olabilirim?"
"Tamam, bak şimdi, sen İsa'dan Önce 24'te doğdun.
Bir de sıfır yılı vardı. Terse gidiyor ya hani.
Siktir. Çok stresli yıllardı. O yıllardan nefret ederdim."
Nasıl bir şeydi acaba?
"Yıl kaç?" "On."
"Şimdi yıl kaç?" "Dokuz."
Ne sikim olacak?
Yani çocuklarıma ne diyeceğimi bilmiyorum.
Çocuklarım köpek istedi. Ben de onlara köpek aldım.
Bir köpek aldım ama bu bir hataydı. Köpeği almamalıydım.
Çünkü biz... Öncelikle, biz köpeği kurtardık.
Sahiplendik.
Evet, sizler de... Evet, her zaman kurtarın.
Eğer köpek alacaksanız barınaktan alın.
Yavru köpek almayın.
Profesyonel olarak özenle köpek yetiştiren şu korkunç insanlardan yavru almayın.
Hayır.
Gizemli bir köpek almanız lazım...
Porto Riko sokaklarında dövülmüş...
istismar edilmiş ve travma geçirmiş bir köpek alın.
Bu konuyu artık kimseyle de konuşamaz.
Asla bilmezler.
"Köpek hakkında bir şey biliyor musun?" "Bozuk paradan korkuyor.
Birinin, yüzüne avuç dolusu bozuk para attığını düşünüyoruz.
Ama onun dışında, hayır."
Yani bu rastgele köpeği alıp ailenizin de içinde yaşadığı eve koyuyorsunuz
ve kişiliğinin gözler önüne serilmesini seyrediyorsunuz.
Köpek deli.
Mutfağa giriyorum, köpek orada bir başına dikilmiş şöyle yapıyor:
Şöyle diyorum, "Sen iyi misin?
İyi misin sen?"
Çocuklarımın köpekten ödü kopuyor.
Kızım okşamaya gitti ve köpek şöyle yaptı:
"Sevebilir miyim?" dedi. "Bence köpeğimizi sevmemelisin tatlım." dedim.
Ne yapmak gerektiğini sormak için köpeği veterinere götürdüm.
Veteriner, "Bir şeyi cidden değerlendirmeniz
gerektiğini düşünüyorum." dedi.
İçimden, "Lütfen, 'Köpeği öldürün.' de.
Lütfen, köpeği hemen şimdi öldürün diyen bir doktor ol." dedim.
Ama öyle demedi. Dedi ki...
"Bence köpeğe Prozac vermeyi bir düşünün." dedi.
"Gerçekten mi?" dedim.
"Evet, işe yarar. Köpeği hemen sakinleştirir.
Ama bu önemli bir karar ve iyice düşünmeniz lazım." dedi.
Ben de şöyle dedim, "Götüne hemen dört tane sokun.
Neyini düşüneceğim ben bunun?
Onun ne yaşadığı umurumda bile değil.
Düzelt lanet olasını.
Ona eroin ver. Damardan bas gitsin."
"Gel yavru köpek."
"Vay be, köpeğiniz çok sakin."
"Evet.
O şekilde kalması günde 400 dolara mal oluyor."
Hep böyle düşünmezdim. Eskiden hayvanları severdim.
Eskiden hayvanlar için endişe ederdim.
Sadece hayvanlar.
20 yaşındayken falan şöyleydim, "Dünyadaki bütün köpekler iyi durumda mı?
Umarım kesinlikle öyledirler."
Ama şimdi 49 yaşındayım ve iki çocuğum var.
Ne oluyor biliyor musunuz? Kaygı çemberiniz daralıyor.
Dört tane yeğenim var. Hiçbirini sevmiyorum.
Sikeyim köpeği.
Hani şu kötü muamele görmüş hayvanlarla ilgili kamu spotları var ya?
Size bir gözü olmayan kör bir köpek gösterirler, şöyle yapar:
Her zaman ıslaktırlar.
Bence filme almadan önce onları hortumla ıslatıyorlar.
Şöyle:
Arkadan ses gelir, "Şu köpeklere bakın.
Bu köpekleri her gün dövüyorlar.
Lütfen bize para gönderin de
buna bir son verilsin."
O köpekleri sen mi dövüyorsun?
Benim param bu işi nasıl düzeltecek?
Şu üzgün bir adamın olduğu kamu spotunu izlediniz mi?
Çok dertli, üzgün bir adam.
Küçük bir tabela tutuyor, üstünde şöyle yazıyor, "Evet, elbette."
Adam da, "Kızımın ölümüne sebep olan mesaj bu." diyor.
Çünkü birisi "Evet, elbette." yazarken kızını arabayla ezmiş, ki bu korkunç.
Aslında belki şöyle bir mesaja cevap veriyordu:
"O çocuğu ezebilir misin lütfen?"
Ve o da mesaja...
cevap yazmış ve kızı ezmiş.
Bunun durumu düzelttiğini söylemiyorum.
Tek söylediğim, elimizde olaya dair bütün bilgiler yok.
Geçen gün, çocuklarımla kahvaltı ediyorduk
ve Ulusal Radyo'yu dinliyorduk.
Hep Ulusal Radyo'yu dinleriz çünkü sizden üstünüz.
Ve...
Geçen gün kahvaltıda Ulusal Radyo'yu dinliyorduk.
Bir haber vardı ve sürekli şu lafı kullanıyorlardı.
"9/11 inkarcısı" deyip duruyorlardı. Sürekli bunu söylüyorlardı.
"9/11 inkarcısı."
Kızım, "Ne demek o?" diye sordu.
"11 Eylül'ün komplo olduğuna inanan bir grup insan." dedim.
O da, "Ya, ben de dokuz tane 11 inkarcısı diyor sandım." dedi.
Evet, İngilizcedeki 11 saçmalığını inkar eden dokuz kişi sanmış.
Sadece küçük bir grup, gerçekten. Yalnız dokuz kişiler.
Ama yine de Ulusal Radyo'ya çıkıyorlar. Radyodalar çünkü...
Kendilerini bu işe adamışlar.
Her gün protesto ediyorlar.
Onlar dokuz tane 11 inkarcısı.
Beyaz Saray'ın önünde durup, "10, 12, 13 diye sayılır!
Ben ve sekiz arkadaşım bunu biliyoruz!
Bizler dokuz 11 inkarcısıyız.
Bizler 11'in saçma bir sayı olduğunu...
ve propaganda amaçlı üretildiğini biliyoruz.
Neden 11 (eleven) sayısı var?
Elimizde 13 (thirteen)...
ve 14 (fourteen), 15 (fifteen)...
ve 16 (sixteen), 17 (seventeen)...
orospu çocuğu 18 (eighteen) ve 19 (nineteen) varken...
elimizde bir tane 'one-teen' yok.
One-teen'e ne oldu?
Devlet, o one-teen'i aldı
ve 11 sayısı için 'eleven' diye saçma sapan bir şey uydurdu.
Biz işte bu saçmalığı inkar eden dokuz kişiyiz.
Bay Başkan, one-teen'imizi bize geri ver!"
Bu benzetmeyle Çinlileri incitmek istemem.
Ama...
"Doğru, ben Çinliyim, orospu çocukları.
Pekinliyim.
Şangay'da yaşadım.
Ebesinin amı kadar Çinliyim.
Yemek çubukları falan filan."
Pekala.
Özür dilerim.
Olay şu...
basmakalıp benzetmeler kırıcıdır.
Bu doğru. Ama sesleri komiktir.
Bu iki farklı durumu nasıl uzlaştırabileceğimi bilmiyorum.
Seslerini taklit etmeyi seviyorum.
Ama bu, çirkin bir şey. O yüzden evde yapıyorum.
Eskiden çocuklarıma yapardım.
Severlerdi, ırkla ilgili olduğunu bilmiyorlardı.
Hoşlarına giderdi. "Baba, dostane adamı yap."
"Dostane adamı mı taklit edeyim küçük kız?"
"Dostane adamı seviyoruz."
"O da küçük beyaz kızları sever. Hadi omlet yiyelim."
Sonra büyüdüler ve şöyle dedim: "Okulda dostane adamdan bahsetmeyin.
Bunu öğretmenlerinize anlatmayın bence."
Çocuklarım New York'ta bir devlet okuluna gidiyor.
Ve onlar... Evet, tamam.
Siz de gönderin madem.
Evet, bu iyi bir şey.
Onlara hayatı öğretmek yani.
Öğretmenlere hayret ediyorum çünkü... Bilmiyorum...
Bu ülke ile ilgili en kötü şey, devlet okulunda öğretmen olmaktan
daha asil bir mesleğin olmaması.
Bu gerçekten... Lütfen, yapmayın. Hoşunuza gitmeyecek.
Lafın gittiği yeri sevmeyeceksiniz.
Herhangi bir şeyi alkışlamanızı tavsiye etmem.
Sonunda pişman olursunuz.
Bir demokrasiye destek vermenin en asil yolu,
devlet okulunda öğretmenlik yapmaktır.
Bu ülkede ise bu işi yapanların hepsi lanet olası birer ezik.
Hepsi bildiğin dibe vurmuş birer ezik ulan!
Herkes bunu bilir ama yapmaya da devam eder.
Ne kadar boktan olduğunu bile bile her gün yeni biri öğretmen oluyor.
İşe gelirler... Önceden de söylüyorlar. "Merhaba, nedir bu iş?"
Şöyle derler, "Şunu yapmanızı istiyoruz.
Çocukları matematik bilir hale getirmeniz gerek."
"Matematik öğrenmek istiyorlar mı?" "Hayır, öğrenmek istemiyorlar.
İstememelerine rağmen öğretmen lazım.
Onlar cinsellikten patlayıp birbirlerini pataklarken bunu yapman lazım."
"Bu çocuklar kim?"
"Bu binanın yakınlarında yaşayan veletler."
"Ne kadar para alacağım?" "Dört yılda bir yaklaşık on dolar."
"Peki ya bu işte çok iyi olursam ne olur?"
"Hiç. Hiçbir şey olmaz.
Hiç kimse fark etmez, kovulursun ve yalnız başına ölürsün."
"Tamam, 25 yıl deneyeceğim."
Kızım, Yunan mitolojisi öğreniyor.
Ve bu konuda bana sorular soruyor. "Baba, Aşil'in annesi kim?" diye soruyor.
Bendeki cevap bu: "Ne bileyim lan? Sorma bana bunları.
Aşil'in annesi kim, bilmiyorum." Biliyorsanız söylemeyin.
"Campampetes olacaktı." Ne bildiğinizden kime ne be?
Aşil hakkında bir soru sordu, ilginç bir soruydu.
Size anlatacağım. Ama önce hızlıca Aşil'in hikayesini anlatayım.
Aşil bir bebekti,
Bir Yunan bebeğiydi.
Ve... O şekilde kalmadı.
Ama bir Yunan bebeğiyken
Tanrıça olan annesi, onu Styx Nehri'ne götürdü.
Ölüler diyarı Hades'de bulunan bir nehir. Oğlunu Styx Nehri'ne daldırdı
çünkü o suyun sihirli bir özelliği vardı
ve sizi her türlü yaralanmaya karşı dayanıklı kılıyordu.
Yaralanamazdın. Kalkan gibiydi, tamam mı?
O yüzden o da bebeği korumak için suya batırdı.
Ama onu topuğundan tutuyordu.
Bu önemli bir detay.
Topuğundan tuttu, ki bu bir bebeği tutmak için tuhaf bir yöntemdir.
Topuğundan tutmak.
Bir bebeği topuğundan tutup bir nehre daldırmayı deneyin.
O bebeği bir daha göremezsiniz.
Bu, bebekten kurtulma yöntemidir.
"Bebeği suda kaybettim.
Bebeği yıkamaya çalışıyordum, o da içine düştü.
Özür dilerim Bayan Aşil, bebeğinizi kaybettim.
Bana topuğundan tutmamı söylemiştiniz.
Elimden kaydı."
Çünkü Aşil'in annesi Meksikalı bir dadı tutmuş.
Kendisi İlyada'nın pek bilinmeyen bir karakteri.
Her neyse...
Tabii annesi onu tutmayı başarabiliyordu çünkü o bir Tanrıça'ydı.
Kavrama Tanrıçası ya da öyle bir şeydi işte, bilmiyorum.
Bebeği tuttu.
Ve bebek korundu, topuğu hariç.
Topuğu koruma elde edemedi.
O nedenle bizler, insanın en zayıf yerine
Aşil topuğu adını veririz.
Herkesin bir Aşil topuğu vardır.
Aşil'in Aşil topuğu ise topuğuydu.
Gerçek anlamıyla yani.
Her neyse, kızımın sorusu şuydu.
Şöyle sordu, "Annesi neden onu tekrar suya batırmamış?
Onu tekrar suya batırabilirdi...
öbür bacağından tutabilirdi."
Neden onu tutup... Oradasın yahu.
"Tanrıça başına bir daldırma" yazan bir tabela mı vardı?
Hiç Paskalya yumurtası boyadınız mı? O kadar zor değil.
Batırırsın, sonra farklı yerinden tutup bir daha batırırsın.
Akıllı çocuk. Onunla gurur duydum.
Ama aynı anda şöyle de düşündüm, "Sen kimsin de bu kadını yargılıyorsun?"
Beni rahatsız etti.
Çünkü Aşil'in hikayesinin bana öğrettiği şey şudur,
eğer bir ebeveynseniz,
bu orospu çocukları için ne yaparsanız yapın, yetmez.
Hiçbir zaman yetmez.
Her şey hâlâ sizin hatanız olacak.
Bir anneden daha fazla ne isteyebilirsin ki?
Çocuğunu sihirli suya batırmış ve vücudunun %99'unu koruma altına almış.
Sorumluluğun birazı da çocuğa düşmesin mi?
Sadece büyük bir ayakkabı giyip biraz daha dikkatli olabilirdi.
Ama o gitti sandalet giydi, parmak arası terlik giydi ulan.
Eline bir kılıç alıp bütün dünyayla savaştı.
"Ben Aşil'im çünkü annem beni o suya batırdı."
Sonunda adamın biri onu topuğundan vurdu ve o da şöyle dedi, "Anne!
Çok teşekkürler anne."
"Neyin var Aşil?" "Annem topuğumu suya batırmamış.
Annem çok aptal. İşi mahvetti."
Siktir git Aşil, seni Yunan iti.
İnsanların anneleriyle ilgili konuşma şeklini sevmiyorum.
Bir futbol maçı izliyordum,
elemanın teki bir sürü sayı yaptı, millet heyecanlandı.
Maç bitiminde adama sordular.
Futbolcu da dedi ki, "Annem geçen yıl öldü
ama bu akşamki maçımı cennetten izlediğini biliyorum."
Orada olup şöyle demek isterdim, "Anneni rahat bırak artık.
Buna nasıl cüret edersin?
O öldü."
Kahrolası çocuklarınızla olan mesainiz ne zaman biter ya?
Lanet olası çocuklarınızla ilgilenmeye ne zaman son verirsiniz?
Öldükten sonra bile hâlâ onların sikik maçlarına mı gitmek zorundasın yani?
Anneni rahat bırak.
O üstüne düşeni yaptı. Seni yetiştirdi ve bu da onun ölümüne sebep oldu.
Bırak, cennetin tadını çıkarsın. Bunu istemez misin?
İstediğin bu değil mi yani? Annenin cennette olması.
Zavallı kadın. Melekler gelip şöyle diyor: "Parti veriyoruz. Gelmek ister misin?"
"Gelemem, oğlumun maçını izlemeliyim.
Çok üzülür şimdi.
Tamam, koş... Lanet olası beni duyamıyor. Niye yapıyorum ki bunu?"
İnsanlar ölünce görevlerini tamamlamış olurlar diye düşünüyorum.
Artık onları unutmanız gerekir. Benim düşüncem bu.
Çünkü ölmüş insanlara yük olmamız haksızlık.
"Beni gözlüyor musun?" "Evet, hepsini görüyorum."
Hani böyle yaşlı, 60 yıllık evli falan bir çift görünce...
O hikayeyi bilir misiniz? Herkes bayılır.
Hayatlarının matematiğine göre her zaman alkış alan insanlar.
"Ne kadar zamandır evlisiniz?" "60 yıl."
Bu, otomatikman harika bir şey değil mi?
Nereden biliyorsun?
Sadece süresini biliyorsun.
60 yıl boyunca her sabah bana pislik olduğumu söyledi.
Hadi diyelim, bu mutlu bir çift, olur mu?
Birbirlerini seviyorlar. 60 yıldır evliler.
Bu, çoğu insanın yaşamak istediği süreden uzun.
O kadar uzun zamandır birlikteler.
Şimdi onlar sadece yaşlı bir çift. Birlikte yürüyorlar.
Böyle yürüyen iki insan...
Başka kimseye ihtiyaç duymazlar, sadece ikisi vardır.
Bu onların ikisi. Öylece yürüyorlar.
Kimsenin yürümediği yerlerden yürürler. Çöpler falan vardır.
Kamyonlar.
Adam bir takım giymiş, üzerindeki şey bir renk değil.
Kadının üstünde üçgen bir elbise, aynı bir çocuğun çizdiği resim gibi.
Üstünde meyveler olan kahrolası bir elbise sadece.
Kimse umursamaz.
Her gün durmadan yürürler.
Hava soğuk.
Evet, soğuk.
Markete gidip kraker almak ister misin?
Evet, gidip marketten kraker alalım.
Evet.
Ama sonra bir gün...
Genelde adam önce ölür.
Yürürlerken adam şöyle olur:
Kadın da, "Richard!" der.
"Richard!"
Ve ölür.
Artık bir o kaldı.
Sadece Rose.
Yalnızdır.
Şimdi evlerinde öylece durur.
Biri Rose'u almaya gelir çünkü bir düğün vardır.
"Hadi Rose. Nadine evleniyor."
Sen... Nadine... Fark etmez, kaldır götünü de gel.
Gel. Gel lanet olası.
Siktir!"
Arkadan itmek istersin...
Kadın on yıl daha yaşar.
Richard öldükten sonra on yıl.
Ve on yıl sonra yatağında yatıyor.
Ölüyor.
Yanında biri var, telefonuyla oynuyor.
Rose ölüm döşeğinde, şöyle diyor:
"En azından artık Richard'ımla birlikte olacağım.
Sonsuza dek."
Bu fikre nereden kapıldı?
Nereden çıktı şimdi bu?
Araştırdım bunu.
Hiçbir dinî öğretide
öldüğün zaman rahmetli eşinin cennetini sikip atabileceğin yazmıyor.
Niye adil olsun bu?
Kim...
Richard on yıldır ölü.
Herif on yıldır cennette.
Biri yanına gelip şöyle diyor, "Hey, karın geliyor."
"Ne?"
Affedersin. Sen şimdi yanıma gelip ne dedin?
"Evet, Rose demin öldü. 20 dakikaya burada olur.
Önce onu hortumla yıkayıp kanatlarını takacaklar.
Sonra sonsuza dek birlikte olacaksınız."
"Dur bir saniye. Siktir.
Burası cennet demiştin. Şimdi niye bu...
Artık burada bir sevgilim var. Son istediğim şey...
"O, senin hayatının aşkıydı." "Ölümümün aşkı değil ya, şerefsiz."
Evlilik budur. Evlilik büyük meseledir.
Geçen gün bir düğüne gittim. Bir gey düğününe gittim.
Bir sürü gey düğününe gittim, ki bu doğru değil.
Kesinlikle doğru değil. Ama bir tanesine gittim.
Ama...
Genelde düğünlere gitmem çünkü sevmem. Nefret ederim.
Beni çağırmayın. Cidden. Başkasını düğününe çağırmak kabalık bence.
O davetiye kimseyi mutlu etmez.
Güzel bir şey yaparsınız.
Millet şöyle der, "Siktir! Bu bombok bir şey olacak!"
"İşte kalacağınız yerler için bir liste..."
"Aman ne harika. Üç gün boyunca...
Reading, Pennsylvania'daki
La Quintana diye bir yerde yaşayacağım.
Sırf siz birkaç sene evli kalmak istediniz diye."
Kimse boktan bir şeye başlamanızı izlemek istemez.
Kimse bunu görmek istemez.
Herkes boktan bir durumun içinde. Biriyle olmak, bu demek zaten.
Ya yapayalnızsın ya da boktan bir şeyin içindesin.
Bu, insan türünün %100'ünü kapsar.
Burada genç çiftler görüyorum, "Hayır, bizim durumumuz iyi." diyorsunuz.
"Gerçekten güzel."
"Öyle mi? Siktir oradan. Kimsin lan sen?
Henüz boktanlaşmadı, o kadar.
Çok küstahsın." "Evet, bence biz bu işi çözdük."
"Evet. Bu işi ilk çözen sizsiniz."
Tabii ki boktan bir hale gelecek. Bu da işin bir parçası.
Evlilik, korku filmine gitmek gibidir
ve ilk dakikasında şöyle dersiniz, "Bence hepsi kurtulacak."
Hayır, hepsi geberecek.
Ve sen de şu anda sevdiğin insandan nefret edeceksin.
Bu olayın işleyişi böyle. Aşk artı zaman eksi mesafe eşittir nefret.
Hesap bu kadar basit.
Sakın yapmayın demiyorum. Yapmalısınız.
En iyi tarafı bu. Hayatın en iyi tarafı aşktır.
Ama açgözlü olup sonsuza kadar sürmesini istemeyin.
Eğer bir kelebeği yüzünden vurmuşsanız, öldü diye şaşırıp kalmayın.
Sadece âşık olun, işlerin sarpa sarmasını sağlayın.
Boktanlaştığını iş işten geçince fark edeceksin.
Sonra bol bol ağla ve hayatına devam et. Hayatın en güzel tarafı bu.
Öyle. Ben her zaman aşkı sevmişimdir.
Benim için hayatın en güzel tarafı, biriyle karşılaşıp şunu demek olmuştur:
"Ha siktir!
İşte aradığım insan!" En iyi his budur.
Şimdi neden hep bu mod olsun, "Ah, evet!
Yıllarca, ömrümüz boyunca, evet!"
Bu beklentiye girmek delilik.
Yakalayabileceğiniz küçük bir şey.
Sonra çürüyor ve ölüyor. Olayın ilerleme şekli böyle.
Bu, elinde sabunlu bir değnekle parkta baloncuk yapan birini görmek gibi.
Bazen kocaman bir balon yapar ve herkes şöyle der, "İşte bu, evet!
Kahretsin. Tamam, hepsi budur."
İşi şöyle uzatamazsın, "Yalancı!" Sabun artığına kızmazsın.
Çok boktanlaşır dostum.
Boktanlaşır.
Bütün o küçük çetrefilli kısımlar. Mesela, geçenlerde bir e-posta kavgası ettim.
Hiç e-posta kavgasına karıştınız mı? Şu anda bazılarınız e-posta kavgasında.
E-posta kavgası işte. Kısa mesaj kavgası değil.
Kısa mesaj kavgası şöyledir, "Siktir git."
"Evet, siktir git."
"Sikik."
"Göt herif."
Kısa mesaj kavgası bu.
E-posta kavgası ise, "Haziranda sana bir sorunum olduğunu söylediğim zaman,
beni dinlememenden ötürü hayal kırıklığında uğramıştım."
O e-postaları bilirsiniz, bütün gece üzerinde çalışırsınız.
Sanki bir cinayet davasını çözen kapanış argümanıymış gibi.
Lanet olası e-postan çok önemlidir çünkü.
Tuşlara Beethoven gibi dokunur, başından aşağı su döküp
zamanla sağır olursun ve hâlâ üzerinde çalışırsın.
Sonra da onu birine gönderirsin.
"Şunu okuyup ona haksızlık yapıp yapmadığımı söyler misin?
En alttan başla."
Ve cevap yazarlar, "Birkaç değişiklik yaptım."
"Sağ ol. Gerçekten hislerime tercüman oldun. Ama yine de..."
Başka birine gönderirsin ve şöyle derler:
"'Bok ye, sikik surat' laflarını çıkar çünkü haklı olduğun noktaları gölgeliyor."
Sen de şöyle dersin, "Siktir oradan, onlar kalacak."
Ve nihayet e-postayı gönderirsin.
Şöyle olursun:
Sonra gerçekten iyi hissedersin. "Sonunda söyledim. Nihayet."
O sırada e-postayı okuyup şöyle dediklerini hayal edersin:
Bu olayların tamamında hatalı olan benim.
Aynı gün içinde henüz cevap da yazmamışlardır,
sen de onların aklını aldığını sanırsın.
Karar verirsin, "E-postamı okuyacağım.
Ona yazdığım e-postayı okuyacağım."
Kendi yazdığın ve halihazırda gönderdiğin bir e-postayı
okumak kadar tiksinti verici bir insan davranışı daha var mı?
Bu, götünü kaşıyıp sonra da parmaklarını koklamaktan daha beter, değil mi?
Ben sürekli yaparım.
Ben de şunu yaptım. E-posta kavgasındaydım.
Ve...
Gidenler kutusuna baktım, ki attığım e-postalar...
İşte orada. Kayaya kazınmış halde. Artık değiştiremezsin.
Yanlışlıkla bir şey unuttuğumu fark ettim.
E-postanın en üstünde yanlışlıkla bir şey unutmuşum.
Şöyle yazıyor, "Bu son versiyonum. Ne düşünüyorsun?"
Yani artık e-postanın gerisi sadece bok.
Artık bok!
Çünkü artık bir yazı ekibim ve odak grubum olduğunu biliyor.
Bu lanet e-postanın sonunda bir tür jenerik olması lazım.
Annesi ve kız kardeşi tarafından onaylanmıştır.
Bilmiyorum. Aşk buna değer gerçi. Gerçekten değer.
Değer. Öyle.
Yani, ben her zaman... Ben hayatım boyunca aşkı aradım.
Küçük bir çocukken bile kızları severdim. Onları severdim.
Oldum olası...
12 yaşındayken, kızların harika bir şey olduğunu keşfettim.
Onlara çıkma teklif ederdim. Yanlarına gidip çıkma teklif ederdim.
Hiç korkum yoktu.
Beğendiğim her kıza, "Benimle çıkmak ister misin?" derdim.
Kız cevap verirdi, "Hayır."
Çünkü bunu yapmaman gerekiyordu. Ona çıkma teklif etmemen lazımdı.
Bir sistem vardı.
Kızım o sistemin okulda hâlâ geçerli olduğunu söyledi.
Olay şu, oğlan bir erkek arkadaşından
kızın bir kız arkadaşından, eğer kıza çıkma teklif ederse
kızın buna ne cevap vereceğini...
öğrenmesini ister.
Çocuklar böyle Elizabeth döneminden kalma bir şeyi nasıl bilebilir?
12 yaşında bir oğlan.
"Lütfen, hatunun bir nedimesinden şunu soruştur.
Şayet ben onun yanımda bulunmasını rica edersem...
kendisinin bu konudaki cevabı ne olur?"
"Hanımım size eşlik etmekten,
arzunuzu bildirmeniz takdirde
memnuniyet duyar efendim."
"Bu iyi.
Onu parmaklayabilir miyim?"
"Çok cüretkarsınız efendim.
İsterseniz parmaklayabilirsiniz."
"Parmaklayacağım o halde."
Her neyse, ben bunların hiçbirini yapmadım. Sadece çıkma teklif ettim.
Hep hayır dediler. Kızlar bana hayır dedi.
Rachel'a kadar.
Çünkü kendisi evet diyen ilk kızdı.
Sekizinci sınıftayken onu baloya davet ettim ve evet dedi.
Hayatımın en mutlu anıydı, hatta hâlâ öyle.
O andan daha mutlu olamadım.
Rachel, "Evet, seninle baloya giderim." dedi.
Biz de gittik.
13 yaşındaydım. İlk kez bir kızla çıkmıştım.
Balo başladıktan beş dakika sonra, yanıma gelip şöyle dedi:
"Jeff'le dans etsem mahzuru olur mu?"
Ben de, "Peki." dedim.
Çünkü 13 yaşındayken başka hangi hamleleri yapabilirdim?
Başka ne diyebilirsin ki? "Jeff'le dans etsem mahzuru olur mu?"
"Evet, olur. Hem de çok olur.
Sen bunu ne sikim sanıyorsun Rachel?
Bak ne diyeceğim? Al eşyalarını. Derhal gidiyoruz.
Kapa lan çeneni. Yemin ederim bak."
O zamanlar böyle laflar yoktu bende.
Ben de, "Tamam." dedim, o da Jeff'le dans etti.
Jeff'le öpüştü ve Jeff'le çıkıp gitti.
İşte... İşte bu oldu.
Ben de şunu öğrendim...
O Jeff de... Bu gerçek bir hikaye.
O Jeff denen herif, şu anda bir kadın.
Olan şey bu.
Bu doğru.
Facebook'tan geçmişimdeki insanlara bakıyordum ve kendisi bir kadın.
Facebook'ta kadın haline gelmek ile ilgili kocaman bir blog'u var.
Bütün gece oturdum onu okudum. Ağlıyordum, büyüleyiciydi.
Şöyle dedim, "Bu inanılmaz."
En sonunda da, kendisinin uzun saçlı bir fotoğrafı var.
Şöyle yazıyor, "Ben değişmedim. Başından beri böyle olduğumu biliyordum.
Altı yaşından beri bir kız olduğumu biliyordum."
Onu okuyunca şöyle düşündüm, "O halde ne sikime benim hatunu kaldırdın o gece?
Biliyor muydun? Seni pislik! Siktir git Jeff!
Seni de, yolculuğunu da sikeyim. Sikimde bile değil artık.
Yaşasın cinsiyet değiştirenler ama sen siktir git çünkü sen götün tekisin.
Bir amcığa dönüşen götün teki. Yaşanan hadise bu."
Cinsiyet değiştirenlere imreniyorum.
Çok zorlu bir yol ama imrendiğim asıl nokta şu:
Kendilerindeki sorunu tespit edip bunu düzeltiyorlar.
Sorununuzun ne olduğu bilmek ne harikulade bir yetenektir.
Başka kimin böyle bir özelliği var?
O kadar dokunaklı ki hiçbir fikrim yok ulan!
Uyanıp şöyle diyebilmek için milyonlar verirdim,
"Ben bir baykuşum. Benim olduğum şey buymuş.
Sadece daha yavaş göz kırpıp fare yemem lazım.
Çünkü hayat kafa karıştırıcı.
49 yaşında olmama rağmen kimliğimin gerçek durumunu bilmiyorum.
Hâlâ kafam karmakarışık.
Yeni hislerim oluyor ve bu beni sinirlendiriyor. Yeni hisleri hiç sevmem.
Ne sevdiğimi bilmek, onu elde etmek ve ölmek isterim.
Bu aşamada yapmak istediğim bu.
Ara sıra kablolu TV'de oynayan bir filmle çarpık bir ilişkim var.
Filmin adı Magic Mike. Bu filmi hiç izlediniz mi? Magic Mike.
Bundan uzun yıllar sonra bu stand-up'ı izleyenler için söylüyorum.
Magic Mike erkek striptizciler hakkında bir film.
Başrolde Matthew McConaughey ve Channing Tatum var.
Bunu gelecekte izleyenler unutmasın, günümüzdeki ülke sizinkinden çok farklı.
Ama her neyse...
Bambaşka şeyler yaşanıyordu o zaman.
Bu bina artık yerinde değil.
Ama...
Tozlu bir şeyin üstünde izliyorsunuz ve her yer enkaz.
Siz de bunu izliyorsunuz.
O kadar şeyin arasından neden bunu izliyorsunuz ki?
Ama hayat çok daha kolayken bizler Magic Mike gibi filmler yaptık.
Striptiz yapan adamlar hakkında güzel bir film.
Ne zaman kanalları gezerken denk gelsem hemen duruyorum.
Sonra filmle biraz dalga geçiyorum.
Duruyorum çünkü iyi bir film. İyi çekilmiş.
Steven Soderbergh yönetmiş, iyi yönetmendir.
O yüzden film de, hikaye de sarıyor ve sonra soyunmaya başlıyorlar.
Sonra bazı şeyler hissetmeye başlıyorum.
Yüzüm hafiften terlemeye başlıyor.
İlk başlarda durup dururken saldırganlaşıyordum.
Sikik...
Ama filmde sevdiğim bir bölüm var.
Magic Mike'da çok beğendiğim bir bölüm var, o nedenle o bölümü bekliyorum.
Matthew McConaughey'in oynadığı bir bölüm. Deri pantolonu var, üstü çıplak.
Şöyle diyor, "Kanun, dokunamazsın diyor.
Ama burada kanunlara itaat etmeyen epey insan görüyorum."
Aynen böyle...
Orası mükemmel.
Söyleyişi güzel. "Ama burada kanunlara itaat etmeyen epey insan görüyorum."
O kısmını çok seviyorum.
Seviyorum.
Film çıktığında hep şöyle diyorum, "Şu lafı edene kadar bekleyelim."
Söyleyince de, "Çok iyi lanet olası, gerçekten çok iyi." diyorum.
Çok seviyorum.
Ne kadar sevdiğimi şöyle söyleyeyim. Taklit yapmam
ama onu öğrendim çünkü sürekli o lafı düşünüyorum.
Evimin etrafında dolaşıp şöyle diyorum, "Kanun, dokunamazsın diyor.
Kanun, dokunamazsın diyor."
Köpeğime dönüp, "Ama burada kanunlara itaat etmeyen epey insan görüyorum."
O kısmını seviyorum.
Ondan sonra bütün striptizciler geliyor. Matthew McConaughey ve diğerleri.
Channing Tatum geliyor böyle...
Ve sonra, "Siktir!" diyorum. Sonra da durduruyorum.
Çünkü bana bir haller oluyor.
Bir şeyler hissetmeye başlıyorum. Sikimin kalkması değil.
Ama sikimin bir miktar döndüğünü hissediyorum.
Sadece dönmeye...
Hani şu sikiniz yavaştan açılmaya başlar ya?
İçine hava alıp şişmeye başlayan bir havuz oyuncağı gibi.
Buruşukluklar düzelmeye başlar, bir şekil alır. Şu şekilde:
O kadar erken...
Aletim uyanmaya başlıyor.
Beyler ne yapıyorsunuz orada?
Filmin tamamını hiç izlemedim.
Magic Mike filminin tamamını izlemişliğim yok.
Çünkü izlemek istemiyorum. Magic Mike'ın finalini görmek istemiyorum.
Magic Mike'ın sonunu biliyorum.
Magic Mike'ın finalinde ne var, adım gibi biliyorum. Gey olduğum ortaya çıkıyor.
Eminim o şekilde bitiyor.
Finalini görmek istemiyorum. Bu şekilde kalmak istiyorum.
Niye biliyor musunuz? Çünkü ben 49 yaşındayım.
Şu saatten sonra gey topluluğuna katılmak istemiyorum.
Şu anki halim, muhteşem vakit geçirecek versiyonum değil.
Yeni katılan gey olarak yani.
O yüzden siktir et.
Bu arada bu da benim hakkım. Çünkü bu, benim hakkımda.
Bu benim hayatım.
Asla gey olduğu için birine ayrımcılık yapmam.
Bunu aklımdan bile geçirmem. Ama kendi muhtemel homoseksüellik
tomurcuklanmama karşı her türlü baskı ve ayrımcılık yapma hakkım da var.
Vahşice bastırma hakkı bana ait.
Sanki şu anda herifin tekini bana sakso çeksin diye zorluyorum.
Yani erkeklerden hoşlanmaya falan başlamadım.
Cinsel tercihim erkekler değil.
Sadece Matthew McConaughey ve Channing Tatum.
O iki adam mı? Siktir.
Siktir, cidden.
Matthew ve onun deri kıyafetleri. Şöyle der gibi, "Hey..."
Sadece...
Çok seksi ulan.
Ve Channing, o ahmak yüzüyle...
Kahretsin.
Siktir. Hoşuma gidiyor.
Ama geneliyle erkeklere düşkün değilim. Bu nasıl biliyor musunuz?
Ben sadece en iyiler için geyim.
Ben üstün kalite geyim.
Perakende gey değilim ben, anlıyor musunuz? Raftaki gey değilim.
JC Penney'ye gidip bir grup herife sakso çekmeyeceğim.
Neiman Marcus'a gidip özel koleksiyonla takılacağım.
Platin sik.
En iyisi.
En iyi sik.
Çünkü ben her şeyin en iyisini denerim.
En iyisi oysa, ben denerim.
Mesela konyak sevmem.
Asla bir şişe Hennessy alıp evimde saklamam.
Ama en iyi konyağı denemişliğim yok.
Eğer birisi şöyle derse, "Bu konyağı denemek ister misiniz? Bu...
Bu konyak 300 yıl önce 500 yaşındaydı."
Ben de, "Evet. Ver lan şundan!" derim.
Eğer biri bana Kenya restoranına gidelim derse...
Kenya restoranına gitmek istemem. Ben sevdiğim bütün yemekleri biliyorum.
Eğer biri bana şöyle derse, "Bu en iyi Kenya restoranı.
Rezervasyon yaptırmak bile altı ay alır.
Seni içeri sokabilirim.
İçeride canlı kaplumbağa servis ediyorlar.
Onu yiyorsun, hayvan bağırırken yüzünü ısırıyorsun.
Yediğin her kaplumbağa türünün son örneği."
O lanet kaplumbağayı yemek için sabırsızlanırım.
Türüne ağzımla son vereceğim.
En iyisiyse, ben denerim.
Biri bana şöyle derse, "Burada bir adam var, en iyi sik ondadır.
Gelmiş geçmiş en iyi sik.
Siki beş yaşından beri zeytinyağına yatırılmış.
Onu hayatı boyunca sadece tereyağı ve penisle besledik.
En iyi sik onda ve sen de şimdi ona sakso çekebilirsin."
"Tamam, bir göreyim.
Görebilir miyim?
Onu çıkartabilir misiniz?
Kahretsin. Bu çok güzel. Aman Tanrım.
Artık en sevdiğim şey bu. Siktir, ona bakmamalıydım.
Yakına getirin. Ne yapacağımı bilmiyorum ama yakına getirin lütfen."
Sanırım o noktada onu ağzınıza alırsınız, değil mi?
Eğer gelmiş geçmiş en iyi sike bakıyorsanız
ve sakso çekip çekmemekte kararsızsanız, sadece ağzınıza alın.
Sonra karar verin. 20 saniye kadar düşünün.
Bu uzun bir süre. Bu 20... Yirmi saniye.
Bu, kararsız kaldığınız bir siki...
ağzınızda tutmak için uzun bir süre.
Koskoca 20...
Bir sik 20 saniye ağzınızda kalıyorsa bu, karar vermek değildir.
20 saniye.
Size göstereyim. Bir siki 20 saniye ağzında tutmak budur.
Hayır.
Evet, o siki emmemeye karar verdim.
Bütün gün ağzımdaydı.
Sikleri sevmem. Ben bu nedenle gay değilim.
Gerçek sebebi bu. Siklerden nefret ederim. Penisler bana mide bulandırıcı gelir.
Benim için öyle. Sizi iğrendirmek istemem. Bence iğrençler.
Penisten hep nefret ettim. Babamınkinden de nefret ederdim.
Babamın penisinden nefret ederdim.
Küçük bir oğlanken bazen babanızın sikini görürsünüz.
Restorana giderseniz babanızın sikini de muhtemelen görürsünüz.
Bunu açıklamalıyım, değil mi?
Sanki çok tuhaf bir babam varmış gibi oldu.
Pekala, yemek yemeye gideceğiz. Herkes şuna bir baksın.
Hayır, bazen... Ailecek bir restorana giderseniz
çişiniz gelince, küçük bir oğlansanız, babanızla tuvalete gidersiniz.
Eğer babanızla maça falan giderseniz, orada...
Pisuvar olmaz, sadece bir oluk vardır.
Küçük oğlanlar ve koca adamlar yan yana durur.
Adamlar orada durup şöyle işer:
Biz küçük çocuklar şu hizadayızdır.
Milletin siki de göz hizasındadır.
Korkunç görünümlü, işeyen çükler.
İki tarafa da böyle koro gibi dizilirler:
Ve babamın siki dünyanın en berbat sikiydi.
En kötüsü onda.
Çünkü babamın... Öncelikle babam Meksikalı.
Bu doğru. Babam Meksikalı. Ben değilim.
Ben Meksikalı değilim, babam öyle.
Sırf Meksikalı birinin annemi yıllarca sikmiş olması, beni de Meksikalı yapmaz.
Bu sadece annemi orospu yapar.
Ama her neyse...
Babam...
Babamın Meksikalı, Katolik,
kesilmemiş, saf, organik...
yerel, kahrolası yabani bir Meksikalı siki vardı.
Son derece yabaniydi.
Pazar yerindeki yer elmalarına benziyordu, hani demirhindi kabuğundan sarkanlar gibi.
Çişi ucundan dört bir yana püskürürdü.
"Baba, işemeden önce şu sikini bir aç!" derdim.
Sanki bir yastık kılıfının uç kısmından işiyorsun.
Babamın tuhaf bir yaşamı vardı.
Yaşamı da tuhaftı.
Ben on yaşındayken, annemle babam boşandı ve ardından babam Yahudi oldu.
Yani kendisi din değiştirdi.
Yahudiliğe geçti. Yahudi'ye dönüşmedi.
Sanki babam şöyle olmuş gibi:
Kendisi...
Yahudiliğe geçti.
Benim Yahudi arkadaşlarım vardı.
Onların azıcık ucundan alınmış çükleri olduğunu biliyordum... Azıcık...
Sonra babamın timsah pençesi şeklindeki penisini hatırladım.
Penislerden nefret ederim.
Gey olmakla ilgili asıl sorunum bu. Bu nedenle gey değilim. Erkekler iyidir.
Erkek arkadaşım olsun isterdim, bu güzel olurdu.
İsterdim. Birinin "erkek arkadaşım" dediğini her duyduğumda,
"Ben de erkek arkadaş istiyorum." diyorum.
Neden erkek arkadaşım olamaz ki benim?
Uzun, iri yarı bir erkek arkadaşım olsun isterdim.
O, benim erkek arkadaşım.
Erkek arkadaşıma kızgınım.
Ceketini giyebiliyorum. Bana büyük geliyor.
Şöyle diyorum, "Bu benim erkek arkadaşımın ceketi.
Güvende hissediyorum."
Hoşuma gideceğini biliyorum. Hayatımda iri yarı bir adam olması hoşuma gider.
Arkamdan gelip bana sarılır. "Merhaba." derim.
Yani bunun çok hoş olacağını biliyorum.
Ama o güzel kısımları elde etmek için
götünüze girip çıkan kocaman bir yarak olmalı.
Götünü dolduran sert bir...
"Siktir.
Sadece ceketini giymek istemiştim."
Çok teşekkürler arkadaşlar. Harikaydınız. Çok ama çok teşekkür ederim.
Alt yazı çevirmeni: Ertan Tunc